3..2..1..Gooo SHOOT!!! ~

คำเตือน : อย่าอ่านดีกว่าไม่รู้เรื่องหรอก ที่เขียนนี่เพราะไม่มีอะไรทำ
เข้าใจคนเดียว เนื้อเรื่องมั่ว น้ำเน่า หื่นด้วย
 

"แก!!! แกไม่คิดจะดูแลเมียแกกับลูกๆเลยใช่มั้ย?!"

"หึ...ก็ใช่น่ะสิ ไหนๆมันก็ตายไปแล้ว จะให้ผมอยู่เลี้ยงเด็ก2คนกับคนแก่ได้ยังไงกัน"

"นี่!!"

"งั้นผมขอตัวก่อนนะครับคุณปู่"

ชายร่างใหญ่พูดจบก็ได้เดินออกไปจากห้องคนไข้ ปล่อยให้ผู้สูงวัยโกรธเกรี้ยวอยู่อย่างงั้น

"ฮึก....อึก...คุณปู่..ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมจะเป็นดูแลน้องเอง"

"ฮิโตชิ นี่เจ้า..."

--- เวลาได้ล่วงเลยไป10กว่าปี ---

"พี่ฮิโตชิ~~!" หนุ่มน้อยผมสีน้ำเงินวิ่งถลาเข้ามาหาพี่ชาย

"หว๋า ทาคาโอะ! ตกใจหมดเลย"

"ก็พี่ไปเมืองจีนตั้งหลายปีไม่ยอมกลับมาซะที ขอกอดซะทีเหอะ"

ฮิโตชิถอนหายใจ "เฮ่อ..นายนี่น้าเมื่อไหร่จะโตซะที เข้าบ้านกันก่อนเถอะ"

.............................................................................................................................................

"พ่อ! คุณพ่อจะไปไหนน่ะ!? จะทิ้งคุณแม่ได้ลงคอเหรอ"

"หึ ไม่ใช่เรื่องของแก จะไปไหนก็ไปไป้!" บุรุษสูงใหญ่ฉาดหน้าใส่เด็กน้อยผู้ไร้เดียงสา หญิงสาวแสนสวยค่อยๆมาแนบตัวเค้า ริมผีปากสีแดงหนาเตอะกำลังฉีกยิ้ม

"นี่เป็นเมียใหม่ของชั้น นังนั่นน่ะมันก็แค่ตัวแถม แต่ดันผิดพลาดมีเด็กออกมา แต่ก็ดีที่มันตายๆไป ชั้นจะได้ไปจากที่น่าเบื่อนั่นซะที" 

"คุณพ่อ!!!"

ชายหนุ่มไม่สนใจเด็กน้อย เค้าเดินจากไปพร้อมกับหญิงสาว ไกลออกไป.... ไกลออกไป.... จนลับตาท่ามกลางความมืดมิด

"พี่ฮิโตชิ!!!?" ทาคาโอะร้องเรียกพี่ชายให้ตื่นจากฝันร้าย

"ทาคาโอะ?"

        [ปล. รูปเขี่ยมาก... วาดในคอมไม่ถนัดเลย ==]

"พี่เป็นอะไรไปน่ะ ฝันร้ายเหรอ ไม่เป็นอะไรนะ"

ฮิโตชิมองหน้าทาคาโอะที่เต็มไปด้วยความกังวล "....อืม ชั้นไม่เป็นไรทาคาโอะ" ฮิโตชิยิ้ม

"กลับมาบ้านข้าวก็ไม่กิน เข้ามาก็นอนเลย แถมฝันร้ายอีก ละเมอซะเสียงดังแบบนี้ แล้วบอกว่าไม่เป็นไรได้ไง!?"

"หึ..." ฮิโตชิยิ้ม "ชั้นไม่เป็นไรจริงๆ เอาเวลาไปซ้อมเบย์เบลดเถอะ เดี๋ยวพี่ไปกินข้าวแล้วก็ได้"

".... ฮื้อ" 

[ เมื่อตกเย็น ฮิโตชิที่กำลังว้าวุ่นใจกับความฝันที่เกิดขึ้น ]

ทำไมเราถึงฝันถึงเรื่องนั้น ในเวลาแบบนี้.... ทั้งๆที่เราลืมมันไปแล้วแท้ๆ แล้วเรื่องมันก็ผ่านมานานแล้วด้วย รึว่าจะเกิดอะไรขึ้น... 

"ฮิโตชิ!" เสียงของปู่ทำให้ฮิโตชิเลิกคิดทันที 

"โอยคุณปู่ เรียกซะเสียงดังเชียวมีอะไรรึยังไงครับ"

"นี่ก็เย็นมากแล้ว เจ้าทาคาโอะไม่กลับบ้านซะที ไปตามมันทีสิ เป็นพี่ไม่ใช่รึไง" 

"เข้าใจแล้วครับ" แล้วฮิโตชิก็ค่อยๆเดินออกไป 

[ ในขณะที่ทาคาโอะกำลังเดินกลับบ้านหลังจากที่ไปเล่นเบย์เบลดกับเพื่อนๆมาเหมือนทุกๆวัน ก็ได้พบกับชายร่างสูงใหญ่กำลังโบกมือเรียก ]

                    [ขออภัยกับรูปที่มัน***ด้วย]

"ทาคาโอะ ไม่ได้เจอกันตั้งนานนะลูกรัก"

"??" ทาคาโอะไม่เข้าใจในสิ่งที่ชายคนนั้นกำลังพูด "ลุงเป็นใครน่ะ!"

"พ่อมาขอโทษกับเรื่องที่พ่อทำลงไป"

"???"

"ทาคาโอะ!!!"

"พี่ฮิโตชิ!? ทำไมถึงมา...." ยังไม่ทันพูดจบ ฮิโตชิก็วิ่งเข้าไปคว้าตัวทาคาโอะไว้ซะแล้ว เขามองหน้าชายวัยกลางคนด้วยความโกรธแค้น

"แกมาทำอะไรที่นี้?!"

"ชั้นก็แค่อยากจะมาขอโทษ กับทุกสิ่งที่พ่อได้ทำลงไป ว่าแต่ทำไมน้องเค้า..."

"ทาคาโอะไม่รู้เรื่องนี้! ไสหัวไปเลย คนอย่างแกไม่ใช่พ่อของเรา!!"

"แต่.."

"ไสหัวไป!!!"  เมื่อสิ้นวาจา ชายวัยกลางคนไม่อาจฝืนทนกับวาจาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังที่มีต่อตนได้ จึงยอมจากไปแต่โดยดี

[ วันต่อมา ]

"พี่ฮิโตชิๆๆๆๆๆๆ" เสียงใสของทาคาโอะพยายามเรียกร้องความสนใจจากฮิโตชิ แต่ไม่ว่าจะเรียกกี่ล้านครั้งก็ม่ตอบรับ "อ้าาาาา~ พี่บ้า!!! ทำไมๆๆๆ บ้าที่สุด ผมเองก็อยากรู้เรื่องนะ ทำไมตั้งแต่วันนั้นถึงได้ไม่ยอมพูดจากันเลยล่ะ ทำไม ทำไม! ทำไม!!"

"โอ้ย!! รำคาญจริง!"

"อึก..." เจ้าหนูผมน้ำเงินหยุดส่งเสียง "ทำไม...ทำไมกันล่ะ พี่ไม่รักผมแล้วเหรอ" น้ำตาค่อยๆล้นจากเบ้า

ฮิโตชิได้แต่ยืนหันหลังให้ ทำหน้าสลด "ไม่ใช่ มันไม่ใช่อย่างงั้น พี่แค่....แค่ไม่อยากให้นายรู้เรื่องบางอย่างเท่านั้น"

"แต่พี่ก็เจ็บปวดไม่ใช่เหรอ"

"......."

"ผมรู้นะ ทุกครั้งที่ผมถามเรื่องพ่อกับแม่ ทุกครั้งที่ผมถามเรื่องเมื่อวาน พี่จะทำหน้าเจ็บปวดเสมอ ทำไมกันล่ะ! บอกผมสิ บอกมานะ ฮึก...อึก....." ทาคาโอะสะอื้น พยายามกลั้นไม่ไห้ร้องไห้ออกมา

                      [โอ้ รูปนี้เหมือนจะดีขึ้น...] 

"ทาคาโอะฟังนะ" ฮิโตชิเดินเข้ามาใกล้ทาคาโอะ "คนๆนั้นคือพ่อของเรา แต่พี่กับปู่ปิดไว้ไม่ให้นายรู้"

"งั้นที่บอกว่าพ่อตายเพราะรถชนก็โกหกน่ะสิ"

"ใช่... เพราะพี่ไม่อยากให้นายรู้เรื่องของชายคนนั้น เค้าทิ้งแม่ไป เค้าทิ้งปู่ ทิ้งพวกเรา มันทอดทิ้งพวกเราทุกคนเพื่อไปหาคนใหม่" ฮิโตชิกอดทาคาโอะไว้แน่น "เค้าคนนั้นไม่เคยรักแม่เลย เค้าเห็นแม่เป็นเพียงสิ่งของเท่านั้น"

".....พี่ก็เลยไม่ให้อภัยพ่อเหรอ"

"ใช่... คนเลวๆแบบนั้นพี่ไม่อยากให้ทาคาโอะรับรู้ ขอโทษที่พี่ปิดบังนะ"

"พี่ฮิโตชิ... แล้วพี่จะไม่ให้โอกาสพ่อหน่อยเหรอ"

"??!!!" ฮิโตชิผลักตัวทาคาโอะออกด้วยความตกใจ "เมื่อกี้นายว่าไงนะ"

"คนเราย่อมทำผิดพลาดไม่ใช่เหรอ ทำไมพี่ไม่ให้โอกาสเค้าซะหน่อยล่ะ บางทีพ่อเค้าอาจจะ..."

"ไม่! พี่ไม่ให้อภัย!!"

"พี่ฮิโตชิ???!" ทาคาโอะตกใจกับท่าทีที่เปลี่ยนไปของพี่ชาย "ก..ก็พี่เป็นคนสอนผมเองนี่นาว่า..."

"ไอ้นี่อยู่ในกรณียกเว้น! ........ท่าทางสิ่งที่ชั้นอธิบายไปนายจะยังไม่เข้าใจนะทาคาโอะ ขืนนายไปคุยกับหมอนั่นอีกล่ะก็.. พี่ไม่ยอมแน่!!"

ทาคาโอะเริ่มแสดงสีหน้าไม่พอใจ "แล้วถ้าผมจะคุยกับพ่อมันเกี่ยวอะไรกับพี่ล่ะ! ถ้าพี่ฮิโตชิไม่ชอบก็ไม่ชอบไปคนเดียวสิ! ผมเองก็ยังไม่รู้เรื่องอะไรของพ่อเลยนะ จู่ๆก็มาสั่ง... สั่งๆๆเอาแบบนี้ได้ยังไง ผมเองก็ความคิดเป็นของตัวเองนะ พี่ฮิโตชิจะมาสั่งแบบนี้ไม่ได้!!!"

ผู้เป็นพี่เริ่มถูกความโกรธครอบงำ ดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว สติไม่อยู่กับตัว

"ชีวิตของผม ผมเลือกเองได้!"

"......อ๋อเหรอ แล้วถ้าชั้นไม่ยอมล่ะ?"

"ก็จะขัดขืนสุดชีวิตน่ะสิ"

สองพี่น้องจ้องมองหน้ากัน "หึ งั้นขอดูหน่อยซิว่าจะมีปัญญาแค่ไหน" เมื่อพูดจบฮิโตชิก็กระฉากแขนทาคาโอะเข้าห้องตัวเอง

"หว๋า!! จะทำอะไรน่ะ พี่ฮิโตชิ!!? เจ็บนะ! โอ้ยยย" ตุบ! ผู้เป็นพี่ผลักน้องลงไปที่เตียงแล้วค่อยๆโน้มตัวลงอย่างช้าๆ "ย่ะ..หยุดนะ นี่จะทำอะไรน่ะ อื้อออ~!"

ริมฝีปากบางถูกประกบปิดด้วยริมฝีปากที่หนากว่า มือเล็กๆพยายามดันตัวออกห่างแต่ไม่สำเร็จ ลิ้นที่หยาบกระด้างกำลังชอนไชไปทั่วเรือนร่าง เด็กหนุ่มได้แต่ร้องโหวกเหวกขัดขืน มือหยาบดึงเสื้อและกางเกงออก ลิ้นร้อนๆกำลังไล้เลียไปทั่วตรงจุดกระตุ้นอารมณ์ ใช้มือขยำเบาๆ ขึ้นลงไปมา ส่วนมืออีกข้างก็คอยบดขยี้หัวนมของเด็กหนุ่มอย่างไม่ปราณ๊ ทาคาโอะพยามดันศีรษะของพี่ออก แต่ก็ไร้ผล

“อ๊า...อ้ะ  อย่า อย่านะ พี่ฮิโตชิ!”

"พูดมากเดี๋ยวชั้นกัดนะทาคาโอะ" ฮิโตชิหยุดจ้องหน้าร่างบางเพียงชั่ววินาที ทาคาโอหยุดะสะดุ้งกับคำขู่ของพี่ชาย เขากำลังกลัว...กลัวจริงๆ! ตอนนี้ร่างบางทำได้แค่พยายามอยู่นิ่งๆเข้าไว้ ฮิโตชิเริ่มเร่งฝีปากขึ้น ภายในปากร้อนๆของเขาตอนนี้ก็ยังมิวายจะหยุดการเล่นลิ้น ร่างบางได้แต่ส่งเสียงคราง ผู้เป็นพี่รู้สึกพอใจอย่างมากกับสิ่งที่เห็น และเร่งให้เร็วขึ้นอีก 

"อื้อออ อ้า! อ้า! อย่า--- จะออก...จะออกแล้ว ม่ายยย อ้าาาาา~~" ร่างบางหน้าแดงก่ำ เหงื่อออกเต็มขา น้ำตาได้เล็ดลอดออกมาเพราะความอับอายที่ไม่สามารถซ่อนไว้ได้ ขาสองข้างพยายามบีบตัวเข้าหากัน แต่มือหยาบได้จับแยกออกไว้ "อ้า หยุดนะ! หยุด!! อ้ะ อ้าาาาาา" น้ำร้อนๆของร่างบางแตกออก ล้นทะลักอยู่ในปากของพี่ชาย คนเป็นพี่กำลังยิ้มเยาะกับสภาพของน้องที่ไม่อาจขัดขืนได้ ร่างกำยำโน้มตัวลงไปจูบทาคาโอะ น้ำร้อนๆล้นเข้าผ่านปากของพี่ชายเข้าสู่ปากของร่างบาง ทาคาโอะพยายามขัดขืนอย่างสุดกำลัง มือเล็กๆทุบแผ่นหลังจนหมดแรง ฮิโตชิค่อยๆผละออกจากร่างบางที่กำลังหอบแฮ่กๆ

"แค่ก.. แค่กๆ ฮ้าาา..." ทาคาโอะสำลักกับน้ำรักที่เข้ามาในปากอย่างไม่ทันตั้งตัว

"ว่าไงทาคาโอะ... นายมีปัญญาทำได้แค่นี้เองเรอะ"

"....อึก..พี่ฮิโตชิ...ทำไม.." น้ำตาไหลรินอาบแก้ม

"คิดว่าร้องไห้แล้วชั้นจะยอมสงสารรึไง" ฮิโตชิผู้ไร้สติ เขาโกรธจนลืมตัว ไม่สนใจต่อเสียงอันอ่อนระทวยของน้องเลยแม้แต่น้อย เขาเอื้อมมือลงไปปลดอาภรณ์ที่อยู่เบื้องล่างของเขาออก ผลักตัวทาคาโอะเข้าหาผนังหัวเตียงอย่างแรง ร่างกำยำสอดใส่เข้ามาอย่างไร้ปรานี ร่างบางกรีดร้องลั่น ด้วยความเจ็บปวดที่ยากอธิบาย

“อ๊า.. จะ...เจ็บ..ฮือ..” ทาคาโอะไม่อาจฝืนทนกลั้นน้ำตาเอาไว้ได้อีก หยาดน้ำตาอุ่นๆไหลรินอาบแก้ม พยายามแหม้มริมฝีปากไว้ไม่ให้ส่งเสียงน่าอายออกมาก

"ว่าไงทาคาโอะ! นายขัดขืนชั้นได้แค่นี้เองเรอะ! หา!!?" ผู้เป็นพี่แนบหน้าไปที่ข้างแก้มของร่างบาง ยิ้มเย้าะอย่างชั่วร้าย ก่อนที่จะกระแทกเข้าไปอย่างแรง

“อ๊าาาาาาาาาาา~~~~!!!!!...” เด็กหนุ่มกรีดร้องอีกครั้ง ร่างบางไม่อาจต้านทานต่อแรงทะแทกที่เข้ามาไม่ยั้งนี้ได้ ร่างกำยำกระแทกเข้าออกเป็นจังหวะ ขยับสะโพกเข้ากระทบเนื้อบั้นท้ายนุ่มจนเรื่อแดง ทำให้เด็กหนุ่มส่งเสียงร้องออกมาอย่างไม่ได้ตั้งใจ ตาเริ่มพร่ามัว หัวขาวโพลน ความรู้สึกที่ไม่คุ้นเคยทำให้หมดแรง เมื่อร่างบางหมดสิ้นถึงกำลัง ผู้เป็นพี่เห็นท่าไม่ดีจึงอุ้มตัวน้องให้แอนหลังมาผิงหน้าอกไว้

"อ้า ฮ้า พี่ฮิ...พี่ฮิโตชิ..อืมมม" ทาคาโอะถูกพี่ชายกระกบปากไว้ด้วยจูบแต่ก็ยังกระแทกไม่หยุด “อ๊าาาา! ตรงนั้น...ไม่เอา...!” แผ่นหลังบางแอ่นกระตุกเมื่อมือใหญ่ชองพี่ชายลุ้กล้ำไปสู่ส่วนที่ต่ำกว่า "ไม่ ไม่นะ อย่าทำสองอย่าง อ้ะ ในเวลาเดียวกันนะ อ้า อ้า" มือหยาบพยายามเร้าอารมณ์ฝ่ายตรงข้ามให้มากขึ้น ร่างบางพยายามขัดขืนอีกครั้ง แต่ถูกอีกฝ่ายคว้าข้อมือตรึงไว้ได้เสียก่อน ผู้เป็นพี่เริ่มเร่งขยับมากขึ้นเรื่อยๆ

“อะ..อา...อย่า...” ร่างบางสั่นสะท้าน หายใจไม่เป็นจังหวะ 

"แหมทำเป็นพูดดีไป สะโพกของนายก็ขยับซะแรงจนชั้นยังตกใจเลยนะ" ฮิโตชิยิ้มอย่างชั่วร้าย กระซิบคำพูดแทงใจดำที่ข้างหูของร่างบาง

"บะ...บ้า! อะ อ๊า~งงง" เสียงครางปนหอบ แก้มแดงก่ำด้วยความอับอายที่รู้ว่าตนมีอารมณ์ร่วมเสียแล้ว "ร้อน! ร้อนจังเลย ตรงนั้น อ้ะ ไม่นะ!... อ้า พี่ฮิโตชิ~~~~!!!"  ร่างบางแอ่นตัวไปข้างหน้า พยายามดิ้นให้หลุดจากเงื้อมมือของพี่ชาย "อ้า อ้า หยุดนะ บอกให้หยุดไงล่ะ ฮ้ะ อือ.... จะไปแล้ว อ้า จะไปแล้วววว อ้า~~~ อ้าาาาา" น้ำเมือกสีขุ่นพุ่งออกมาเปรอะลำตัวจนถึงใบหน้า ร่างบางหอบหายใจระรัว เหงื่อชุ่มไปทั้งตัว ผู้เป็นพี่ได้ลูบไล้ใบหน้าอันอ่อนนุ่มของน้องชาย

"นายเสร็จแล้วเหรอทาคาโอะ....แต่ชั้นยังไม่ถึงเลยนะ!" เมื่อสิ้นเสียงอันหนักหน่วงนั้น แก่นกายของพี่ชายก็ได้ขยับเข้ามาอีกครั้ง ท่อนเนื้อแข็งที่เกร็งได้บดเบียดเข้าไปในช่องทางที่เล็กแคบอย่างไม่หยุดหย่อน ร่างบางถูกผลักออก นอนคว่ำอาศอกยันพื้นห้องที่เย็นเฉียบ ร้องครวญครางไร้ซึ่งทางออก "ชั้นจะยังไม่ให้นายเสร็จง่ายๆหรอกนะทาคาโอะ"  เนื้อแข็งๆกระแทกลึกเข้าไปในจุดต้องห้ามซำแล้วซ้ำเล่า "อ่ะ อึก ชั้นจะออกแล้ว!!" ร่างบางกระตุกถี่มากขึ้นกับความรู้สึกที่ได้รับ "อ้าาาาา!!!" ผู้เป็นพี่ได้รู้สึกถึงจุดสุดยอดของกามอารมณ์

"อ้าาา... ยะ อย่าออกในนะ อย่าาา...!! อ้า~~~" ผู้เป็นพี่ชายไม่ได้รับฟังอะไรทั้งสิ้น สิ่งที่อัดแน่นอยู่ภายในได้ปลดปล่อยหลั่งเข้าสู่ร่างกายของน้องชายจนเต็มท้อง แต่ก็ยังไม่สาแก่ใจจึงผละตัวออกมาปล่อยน้ำเมือกขุ่นลงบนร่างบางของน้องชาย "อ้า..ฮ้า.." ทาคาโอะตาพร่ามัวไปหมด หอบหายใจระรัว ใจสั่นระริก "พี่ฮิโตชิ...." เมื่อสิ้นเสียง ทาคาโอะที่อ่อนล้าก็สลบไป 

[ ไม่ค่อยหื่นเลยเนอะ ชิชิ คงไม่โดนแบนหรอกมั้งเพราะรูปมันไม่เห็นมีไรเลย ]

จบตอนแรกแล้วอ่ะเป็นไงกันบ้าง ตรงไหนมีเขียนผิดก็บอกนะครับ
 รู้สึกว่าที่เขียนมาตรงหื่นๆจะเขียนดีกว่าที่อื่นเป็นพิเศษเลยนะนี้ยะ555+ (เวงกำ)
เขียนเองอ่านแล้วรับไม่ได้เองโว้ย โฮๆๆๆ มันน้ำเน่าสิ้นดี
ม้ายยยย
ท่าทางเดี๋ยวมีดอง เพราะตอนต่อไปมันไม่หื่น!!!

ปล. ใครที่อ่านแล้วไม่เจอหื่นก็โชคดี(?)ไปเน้อ
ปล2. ให้ตายตูก็ไม่ลงเว็บเด็กดีเด็ดขาด เพราะงั้นอย่าถาม  
ปล3. ข้าพเจ้ายังต้องฝึกเขียนอีกมาก มีไรแนะนำให้ได้ก็บอกผมมาเลยนะครับ

edit @ 12 May 2009 21:28:26 by TarBananakis